چرا بار سفر بستی

چرا از بین ما رفتی

حبیب از ما بدی دیدی ؟؟

که اینجوری سریع رفتی؟؟

هنوزم باورش سخته

که خواندن را رها کردی

به یادت هست شعرم را

فقط تو زمزمه کردی؟؟

حالا غمگین غمگینم

چرا تنها سفر کردی ؟/

یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود

ز آنچه زیر لب می گفت: شنیدم سخت شیدا بود

نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش

افتاده بود- اما طبیبان گفته بودندش

اگر یک شاخه گل آرد ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را و بسوزانند
شود مرهم برای دلبرش آندم شفا یابد

چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را

بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده
و یک دم هم نیاسوده، که افتاد چشم او ناگه به روی من

بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد و او می رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را رو به بالاها
تشکر می کرد پس از چندی

هوا چون کوره آتش زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟

در این صحرا که آبی نیست
به جانم هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز دوایی نیست

واز این گل که جایی نیست ؛ خودش هم تشنه بود اما
نمی فهمید حالش را چنان می رفت و
من در دست او بودم وحالا من تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟
نه حتی آب، نسیمی در بیابان کو ؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه

مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی
زهم بشکافت زهم بشکافت

اما ! آه صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را
به من می داد و بر لب های او فریاد
بمان ای گل که تو تاج سرم هستی
دوای دلبرم هستی بمان ای گل

ومن ماندم نشان عشق و شیدایی
و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد

هی فلانی میدانی ؟؟

میگویند رسم زندگی چنین است ..

می ایند می مانند   عادت میدهند  و میروند

وتو در خود تنهایی میمانی

راستی نگفتی رسم تو نیز چنین است؟؟؟

مثل همه  فلانی ها ؟؟

زندگی باید کرد ! گاه با یک گل سرخ ،

گاه با یک دل تنگ ، گاه باید رویید در 

      پس این باران ، گاه باید خندید بر غمی بی پایان .

کاش خدا از تو بگیرد ؛

آنچه را که خدا را از تو می گیرد...

نخستین نگاه

لحظه ای است که در میان خواب و بیداری زندگی جدایی می اندازد.

نخستین نگاه دوست شبیه روحی است که در حال پرواز باشدو آسمان و زمین از آن سر میزند.

نخستین نگاه شریک زندگی نشانگر سخن خدا است که فرمود : بشنو.

نخستین بوسه:

نخستین جرعه ای است از جام فرشتگان و چشمه عشق.

واژه ای است که از دهان بیرون می آید و قلب را به عرش مبدل و عشق را به شکل شاهزاده ای درمی آورد و از اخلاص تاج می سازد.

نوازش لطیفی است حاکی از انگشتان نسیم بر دهان شکوفه ها...    جبران خلیل جبران

 .

امروز مرا بخوان که فردا دیر است / این خواب عجیب ما چه بی تعبیر است

                                     هستي من

                                       مي سپردم كه مواظب باشي

جنس اين جام بلوري است

                        پر از عشق و غرور                      

                                               مبادا كه بازيچه شود مي شكند.....

پیاده میشوم دنیا نگه دار

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس میگوید ؟؟

رسیدن حق کسانی است که نمی دوند .

دلم از غصه داره خون میشه دریا کاری کن

غم مو مثل موجات وردار تو ساحل خالی

کن

بیا دریا کاری کن

بعضي ها وقتي كاري داشته باشند دوستت هستند

بعضي ها وقتي گير مي كنند دوستت هستند

بعضي ها نيستند و وقتي هم هستند بهتر است نباشند

بعضي ها نيستند و اداي بودن در مي آورند

بعضي ها در عين بودن هرگز نيستند

بعضي هاي ديگر هم به طور كلي هستند ولي آدم نيستند

آنهاي ديگري هم كه آدم هستند نيستند

روزي مردي , عقربي را ديد که درون آب دست و پا مي زند . او تصميم گرفت عقرب را نجات دهد , اما عقرب انگشت او را نيش زد. مرد باز هم سعي کرد تا عقرب را از آب بيرون بياورد , اما عقرب بار

ديگر او را نيش زد . رهگذري او را ديد و پرسيد:"براي چه عقربي را که نيش مي زند , نجات مي دهي" . مرد پاسخ داد:"اين طبيعت عقرب است که نيش بزند ولي طبيعت من اين است که عشق بورزم

...................................................................................................

در تصاوير
حكاكي شده بر سنگهاي تخت جمشيد هيچكس عصباني نيست. هيچكس سوار بر اسب نيست. هيچكس را در حال تعظيم نميبينيد. هيچكس سر افكنده و شكست خورده نيست .هيچ قومي بر قوم ديگر برتر

نيست و هيچ تصوير خشني در آن وجود ندارد . از افتخارهاي ايرانيان اين است كه هيچگاه برده داري در ايران مرسوم نبوده است در بين صدها پيكره تراشيده شده بر سنگهاي تخت جمشيد حتي يك تصوير برهنه و

عريان وجود ندارد ، بفرست براي ايرانيان تا يادمون بمونه چي بوديم
***************************

با  سلام من لینا

شخصا اعلام میکنم

که مطالب این وب لاگ

خطاب به شخص خاصی نیست

اگه از تو ننوشتم ،

 فکر نکن سرم شلوغه توی زندگی یه وقتا ،

 تنهایی رمز عبوره اگه از چشمات گذشتم ،

فکر نکن عاشق نبودم مطمئن باش توی دنیا ،

دل به تو سپرده بودم .